ГЎЗАЛ ТАРБИЯ Ўн икки ёшларда эдим. Мактаб харажатларимни топиш учун уйма-уй газета тарқатар эдим. Шу он исмини эслолмайдиганим кекса хоним менинг мижозим эди. Менга кечира олиш борасида жуда чиройли ва унитилмас сабоқ бердики, умид қиламанки, мен ҳам бир куни кимгадир айни ҳиссиётларни шундай гўзаллик билан туҳфа этаман. Зерикарли шанба куни эди. Ўртоғим билан кекса хонимнинг уйи орқасидаги боғчада бир бурчакка яшириниб олганча томга тош ота бошладик. Қўлимиздан учган тошлар тунукадан думалаб пастга тушишини осмондан думли юлдуз тушаётганирнини томша қилгандек кузатиб завқланардик. Думалоқ тош олдимда, бор кучим билан томга ирғитдим. Аммо тош бу сафар томга эмас, эшикнинг ойнасига тегди. Ойн