КӨЗДӨРҮМ АЙТЫП КОЙОТ!
Ар сөзүмдө кайгы сырын катып турам,
Козум менен коп сырды айтып турам.
Калагы жок кайыкты башкаралбай,
Кок дениздин толкунуна калкып турам.
Коздорум айтып турат бекитип, катканымды,
Сай соогум бир сыздап күндө ыйлап жатканымды.
Каннча ирет билгизбейин десем деле,
Коздорум айтып койот, азапка батканымды.
Өмүрдө эмне кылдым! Эне сутун актадымбы,
Баламдын баласыны, алдей айтып таптадымбы.
Өмүрдө эмне кылдым! Оорууну тапканымбы,
Мурунтан кенебестен азабын тартканымбы.
Коздөрум айтып турат, апама арманымды,
Коз салып тургунун деп! Балдарды айтаарымды.
Көздөрум айтып турат, көп ойдо калганымды,
Жашоого умут кылып жалдырап калганымды.
Афтор Маматалиева ве