Аллох Таоло деди: "Одамларга кибр билан юзингни буриштирма ва ерда кеккайиб юрма. Шубҳасиз, Аллоҳ биронта ҳам кеккайган ва мақтанчоқ одамни яхши кўрмайди. Юрганингда қадамингни ўртача бос ва овозингни пастроқ қил. Чунки овозларнинг хунуги эшакнинг овозидир". (Луқмон сураси, 18, 19-оятлар).
Биз Аллоҳ Таолонинг дўсти Луқмони ҳаким ҳикматлари баён этилган оятларнинг охиргилари билан танишамиз. Шу билан бир қаторда ўрганган оятларимиз ҳақида қисқа хулоса ясаймиз. Бу хулосамизни сўзимизнинг бошидаёқ айтиб қўйишимиз мумкин. Луқмони ҳаким қиссасига бағишланган мўъжаз оятлар ҳикматлар қаймоғидир. Сиз бу хулосанинг ниҳоятда тўғри эканлигига қуйида келтир
Отасининг вафотидан кейин етти оға-ини мерос талашиб катта можаро бошладилар. Албатта мол-дунё ғавғосида ожиза қардошга кафтдек томорқа тўғри келди.
Оғалар яхши, серҳосил томарқаларни ўзаро бўлишиб олиб, кичик, яхши ҳосил бермайдиган ерни сингиллари Руқияга лойиқ кўрдилар. Ниҳоятда ночор эди қизгина. Оғалари синглисига қўлу қанот бўлиб, ҳар ишда ёрдам бериш ўрнига, хотинларининг йўриғига юриб қиз шўрликка душман бўлдилар.
Қўлидаги уч-тўрт тангани тежаб-тергаб ишлатаётган қиз кейинги пайтларда кичик томорқада отасидан қолган кулба пойдеворидаги тошларни ҳам сотиб, пулига егулик олиб ейишга мажбур қолган эди. Печкага сой бўйидан йиғиб-тергaн қaмишларни ёқарди.
Хазрати Суфёни Саврий роҳимаҳуллоҳ айтадилар: "Уч йил Маккада бўлдим. Макка аҳлидан бир киши Байтул Ҳарамга ҳар куни пешин вақтида келар, Байтни тавоф қилар ва намоз ўқир эди. Сўнг менга салом бериб, қайтиб кетарди. Ҳаттоки у менга дўст бўлиб қолди ва мен ҳам унга дўст бўлдим. Кунлардан бир куни шу одам касал бўлиб қолди ва мени чақириб айтдики: — "Агар ўлсам, менга жаноза ўқиб, дафн қилинг. Ва мени ўша кечада қабрда ёлғиз қолдирманг. Қабрим олдида тунаб қолинг ва мени Мункар-Накир сўроқ қилаётган пайтда "Тавҳид калимаси"ни талқин қилиб туринг". Мен унга сўз бердим. У менга буюрган нарсаларни қилиб бўлганимдан кейин қабри олдида тунаб қолдим. Мен уйқу билан уйғ