Գիտե՞ս , ամենացավալին այն է, որ ես երբևէ չեմ կարողանա քեզ ասել, թե ինչքան շատ, ինչքան նուրբ, ինչքան զգույշ եմ սիրել քեզ, թե որքան անհամբեր եմ սպասել քո նամակին, որը միշտ ինձ ցավ է պատճառել: Ես քեզ երբեք չեմ կարողանա ասել, որ այն քիչ ժամանակը, որն անցկացրել եմ կողքիդ, ինձ համար ամենաթանկն է, որ երբեք չեմ մոռանա բառերդ ու աչքերդ: Ու անգամ հիմա էլ եմ վախենում, թե կհասկանաս, որ հենց քո մասին եմ գրում, ես չեմ ուզում: Կտեսնեմ, որ երջանիկ ես, կտեսնեմ , որ սիրված ես, և դա ինձ համար կդառնա երջանկություն: Ու թքած, թե հոգիս պատառ-պատառ չի լինի...