Мелтиреп ээн талаага коз салып,
Озуно озун суроо берип соз салып.
Кундон кунго озгоргонсуп келесин,
Туруп туруп баардыгынан баш тартып.
Бирок сенин дарманын эч жетпеген,
Чалдыккансын сура аны сезимден.
Аста секин пайда болгон махабат,
Сакта озунду бул ойундан кайткын сен.
Журогунун тупкурунон бошотуп,
Кеткин сен алыстарга коштошуп.
Убактынды откозбогун эртелет,
Сезиминди ойготпогун уктатып.
Жан талашып кундо ээрчиген колокон,
Чыгаргын сен баардык жанды конулдон.
Унутпа ар жалгыздык башында,
Сактангын сен кансыраган журоктон.