Киссаи дини.
Овардаанд дар замони Паёмбар (с) як духтаре буд, ки бе нихоят зебо ва хушруй буд. Чавонони пулдор ва сарватманд ба хонаи он духтар ба хостгори мерафтанд, вале он духтар хеч кадоме аз онхоро кабул намекард. Чавонон бошанд, ба назди Паёмбар (с) омаданд ва гуфтанд: эй Паёмбар! Мо ба хонаи фалон духтар ба хостгори меравем, аммо вай духтар тамоман моро намехохад ва шавхар намекунад. Паёмбар (с) он духтарро ба наздаш даъват кард ва гуфт: духтарчонам! Шавхар кардан суннати Паёмбари (с) шумост. Пас агар ту шавхар куни, динатро мустахкам мегардони. Ин духтар бошад, ба Паёмбар (с) гуфт: Эй Паёмбар (с) Шумо кадом чавонеро, ки интихоб кунед, пас ман хамон чавонро мегирам, яъне ман рози хас