საგულდაგულოდ გამოვკეტე ოთახში ფიქრი,მაინც გამომყვა. ალბათ ფანჯრიდან თუ გადმოძვრა,ან თუ გადმოხტა. გამოსვლის წინ რომ მიმეკეტა სიჩქარეში თურმე გამომრჩა, -რაღა დროს ახლა? ვხედავ შუქნიშანს უკვე გამოსცდა და ზედ მარკეტთან დამეწია. ჩემს დანახვაზე. -გამეცინა- ოსტატურად ისე გაოცდა. რა გინდა რომ ქნა? -ისევ ერთად ვართ. არც დამიხედავს, ვიღაცამ ისე ჩამიდო ხურდა. კვლავ შენზე ფიქრში,ნაბიჯ-ნაბიჯ გადადის ქუჩა.