Adamlık, bir kadını bir ömür sevmekten geçer. Kadınlık da kendini bir ömür sevecek adamın değerini bilmektir. Kimin için yaratıldığını bilmiyorsun elbette ama bu hikâyenin başrolü sensin. Aşkı senin, acısı senin. Kimse içinde kopan fırtınaları anlamaz, anlamak zorunda da değil zaten. İnsanlar hep konuşur çünkü hayat senin, tasası onlarındır. Her şeye rağmen bilmediğim bir hikâyenin başrolünü oynuyorum. Sonu nereye gider belli değil, seveceğim kaç şarkı kaldı bilmiyorum. Herkes gibi, her şeyden habersiz yaşıyorum. Ne zaman karşıma çıkarsın, hangi şarkıda ilk dansımızı ederiz hiçbir fikrim yok. Ayrıntılara takılmaya gerek yok belki de... Hikâyeme katıldığın gün sarılır konuşuruz bunları.
Tehranda Bir Alim Nəql Edir Ki Mən Hər Axşam Hüseyniyədə Minbərə Gedər Dərs Deyər Mohizə Edərdim. Işim Əsasən Cavanlarla İdi. Onlarla Daha Çox Söhbət Edirdim. Bir Gün Bir Cavan Gəldi. Təqribən 30 Yaşı Olardı. Dedi Ki, Ağa Səninlə Söhbət Eləmək istiyirəm. Dedim Yaz. O İsə Yazılmalı Olmadiğini Bildirdi. Dedim Bir Şeyi Ki Yaza Bilmirsən, Dilə Gətirmək Çətin Olar. Sabah Gətirib Mənə Bir Kağız Verdi. Kağızı Oxudum, Dedim Elə Bu Mən Axtaran Cavandır...Səhər Gəlib Onu Axtarıb Hüseyniyədə Tapdım. Və Dedim ; -"Səninlə Söhbət Etmək istiyirəm" Dedi ; -"Onda Bir Yerdə Oturub Söhbət Edək." Cavan dedi ; -"Ağa Məni Necə Görürsən ?" -"Dedim Mən Görücü Deyiləm" Dedi ; -"Yani Məni Necə Tanıyırsan ?" Dedim ; -