Bir gün Həzrət Peyğəmbər (s) Məcsidul-Həramda şeytanı görür. Onun yanına gedir və ona deyir: "Ey məlun! Niyə narahatsan?”. Şeytan deyir: “Səndən və ümmətindən narahatam”. Həzrət (s) buyurur: “Niyə narahatsan?”. Şeytan deyir: “Mən insanları yolundan azdırmaq üçün bu qədər çalışıram, ancaq sən Qiyamət günü onlara şəfaət verəcəksən. Mənim bütün zəhmətimi hədər verəcəksən. Ona görə də səninlə düşmənəm”. Həzrət (s) buyurur: “Ümmətimdən niyə narahatsan?”. Şeytan dedi: “Sənin ümmətinin elə xüsusiyyətləri vardır ki, başqa ümmətlərin belə xüsusiyyəti yoxdur.Onlar bir-birini görən zaman salam verirlər. Salam - Allahın adıdır. Mən bu addan qorxuram.İkincisi budur ki, bir-birini görən zaman əl verirlər.
Bir gun Peygemberimiz oturarken bir insan ona yaxinlaşib gozlerinin icine baxib deyir: - Sen ne qeder cirkinsen. Peygemberimiz hec halini dəyişmədən cavab verer: - Biraz heddini aşdin,amma dogrudur. Sonra bir başqa insan Peygembere baxib deyer: - Sen nece de gozelsen,ey ResulAllah.. - Sen de duz deyirsen. Dogrudur. Orda olan başqa insanlar teeccuble Peygemberden soruşarlar: - Ya Peygember. Bu ne sirrdir? Sen her iki insana eyni cavabi verdin. Aciqlamasi varmi bunun? Peygember gulumseyerek cavab verer: - Her insan bawqa insanda ozunu gorer. Biz birbirimizin aynasiyiq. Cirkin xasiyyetli insan meni cirkin,gozel niyyetli insan da meni gozel gordu...