*Алган да арманда, албаган да арманда...*
Имам Рабани козго сайса корунгус карангыда бир топ шакирттери менен бийик тоого которулуп келе жаткан. Бир убакта кун жаап, бороон-чапкын башталат. Шакирттеринин алы куруп, айлалары кетет. Бирок, устазы токтобой кете бергендиктен, айласыз анын артынан ээрчий беришет. Бир кезде жамгыр бир аз басандайт. Ошол учурда Имам: «Бутунарга бир нерсе урунуп жатабы?» деп сурайт. Шакирттери: Ооба, деп жооп беришет. «Ошол бутунарга урунган нерсени алган адам да, албаган адам да окунучто болот» дейт Имам. Карангыда ансыз да ушуп келе жаткан шакирттеринин бир тобу: «Баары бир окуно турган болгон сон, аны алганда не пайда, албганда не пайда» деп албай баса берет. Кэ