ისევ უცნაურად სულში თბილისური ამინდია,
გუშინ საბოლოოდ წარსულს ჩავულაგე ჩემოდნები,
ისე წახვედი, რომ თითქმის არავისთვის არ მითქვია,
ისე დამკარგე, რომ რაღაც გულუბრყვილოდ მეცოდები...ზეცა არ შიშვლდება, ზეცა იმთავიდან აზიატი,
მე და პოეზია - ისევ რათქმაუნდა დობილები,
ათას სისულელეს ყოველ ვერყოფნაზე ხასიათის,
მწერდნენ მონდომებით შენი უმომავლო ყოფილები.მჭირდა საათობით, მერე ღამეობით უძილობა,
მაგრამ რაკი ქვეყნად არის არაფერი შეუცვლელი,
იცი? ვერც გავიგე ისე დამეუფლა გულგრილობა,
ჩემდა გასაკვირად გახდი სულერთი და უმნიშვნელო.წვიმა ნუ გაწუხებს, ძველი სიყვარულის ანბანია,
შენ ვერ შეითვისებ და ძველ მოგონებებს მიამატე,
მეც სხვა ქალებივით აზრი შევიცვალე რახანია,
ანუ ეს ნიშნავს, რომ ხვალ-ზეგ თბილისურად გიღალატებ