Ким дунё ишқидан топган бўлса бахт,
Мана менман десин, кўксига урсин.
Мен-чи шу севгидан сарғайган дарахт,
Саҳролигим қурсин, чўллигим қурсин.
Қулоғимга кирмас панд- насиҳат, гап,
Кетдим зулматлардан парча нур излаб,
Дўстлар ўнгга тортса, мен-чи бериб чап,
Хатоларим қурсин, сўллигим қурсин.
Яна шеър битяпман севгига доир,
Дилда ишқ бўлмаса ўларкан шоир,
Ёр десам манзилим Лондон, Жазоир,
Дарвешлигим қурсин, йўллигим қурсин.
Дил кетди оромим ўмарган дузда,
Оқ сочлар бошда-ю, ажинлар юзда,
Мен нодон боғимга гул экиб кузда,
Сўнг унга ёғилган дўллигим қурсин.
Инсон жуфти билан, борми бахт ёлғиз,
Ёр деб йўлга чиқсанг, учрар ялмоғиз,
Бўғзимда сўз қотиб қолган бир оғиз,
Дуч келсам