Зодаи деҳот будам,дидаам бешу камаш,
Кӯдакию наврасӣ,давраҳои беғамаш.
Гаҳ ба оғӯши модару гоҳе ба оғӯши падар,
Гоҳи дигар дур зи ҳарду, гашта будам дарбадар.
Бачча будему зи дунё бехабар,
Кӯдакона бозӣ мекардем, мо бо ҳамдигар.
Фикри ёру фикри рӯзгор аз сари мо дур буд,
Бо хаёли баччагӣ дунёи мо пурнур буд.
Субҳидам будем дар ҳар кӯча мо,
Баҳри бозии дигар бо бачҷаҳо.
Тӯби сурхи латтагин буд,зебиши майдони мо,
Аз саҳар то шом андар зери по.
Он гаҳе торик мегардид само,
Менамуд, нохост аз ҳам моро ҷудо.
Деҳа кӣ буд, зиндагӣ ҳаргуна буд,
Кишту кораш,молу ҳолаш,аз ташвиши дерина буд.
Гоҳ баҳри об мерафтем,ҷониби Мазор,
Гоҳ баҳри бузчаронӣ буд ҷойи мо Зардолузор.
Мӯйсафеди боғбон,номаш ки буд