Mədinəli bir müsəlman hirslə qapını vurub, küçəyə çıxdı. Uşaqlarının ağlaması ürəyini sızladırdı. Hələ də ev sahibinin səsi cırmaqlayırdı qulaqlarını: “Get, istədiyini et, amma mən sənin uşaqlarının mənim xurma ağaclarımın meyvəsini yemələrinə əsla razı deyiləm." Mədinəli kişi evli və kasıb idi. Nə uşaqlarının yeyə biləcəyi xurması olan ağacları vardı, nə də bir şey ala biləcək qəpiyi... Çox qəmli idi. Bie adam tapıb dərdləşmək istəyirdi. Mədinə küçələri isə bomboş idi. Hər kəs evinə istirahət etməyə çəkilmişdi. Özünü Nəbi məscidinin önündəki bir xurma ağacının kölgəsinə atdı. Məscidin qarşısından axan çayın səsi dinclik verirdi. Başını xurma ağacına söykədi. Ardından dəstəma