`Qaqaş sene heyaTımızı danışım. Dernegul uşağı oLduğumuz üçün 1 addım önde oLduq, ,heyaT Bizim üçün kirLi küçeLerde davaLarLa keçdi. Yeri geLende
TekLendik ama TekLemedik. Bizim puLumuz az oLdu ama hemeşe başımız dik gezdik puLu çox oLanLarın nadanLarın çoxunun boynunda heLede eL izdermiz var. VarLıdan ne dvijeni eLediyse kasıba, , ehTiyacı oLana komey eLediy. Yeri geLdi qepiy-qepiy aTışıp çay içmeye geTdiy. Birimizin puLa ehTiyacı oLdu ordan burdan nece oLursa oLsun dvijenni eLediy Bir Birimize dayağ oLdux darda qoymadıx esLa.! Bu HeyaTı Biz adam kimi yaşadığ, ,dosTun yaxşı gününde guLduk, ,pis gününde ağladığ. Ama heç vaxT parçLanmadığ. HeyaT Bize heç vaxT yaşıL işığın yandırmadı. Ama Biz