ძველი სევდა თან წაიღეს წლებმა, მათ ტკივილიც გავაყოლე შორეთს, მერე დიდხანს თვალთ იდინეს წყლებმა – და ღიმილი სახეს მოვაშორე... ახლა ბილიკს კვლავ თავიდან ვკვალავ, გულს ჟამი აქვს სიხარულის, შვების, ღმერთო ჩემო... ვიღიმები კვლავაც, ღიმილი ხომ სულის ტკივილს შველის...
მე ვიცი ჩემში ორი ქალია.. ერთი ლექსებს წერს მეორე არა.. მე ვიცი იმ ესთს რა უხარია.. მეორე გულში რა ნაღველს მალავს.. ერთი ადგება დილა ადრიან.. მეორე ღამით სულ არ იძინებს.. ერთს რომ სახეზე განთიადი აქვს... მეორის თვალზე ცრემლი ციმციმებს...