Сиҳатӣ дар бадан, оромӣ дар ватан, хӯрокаву пӯшокаву нӯшокиҳо, обу ҳавои пок дунёи туст. Ва ту арзиши ин неъматҳрои Худоро наметавонӣ, ки комилан дарк кунӣ. Соҳиби ду чашму забону дасту пой ҳастӣ, оё ин неъмати Худо нест? Оё ин мӯъҷиза нест, ки бо ду поят роҳ мегардӣ. Нафароне ҳастанд, ки роҳ гашта наметавонанд, пойҳои эшон бо сабабе бурида ва ё билкулл фалаҷ (шал) аст. Оё ҳақиқати маҳз нест, ки чашмонатро пӯшида хоб мекунй, тану баданат оромиш мегирад. Аммо одамоне ҳастанд, ки дарду алам аз чашми эшон хобро рабудааст. Шикамат аз таъоми болаззат сер аст, бо нӯшобаву лазизтарин нӯшокиҳо ташнагии хеш мешиканй, вале нафароне ҳастанд, шикамашон аз хӯрок серу ҷигари ташнаашон аз нӯшидан комёб нам