К ү нд ө р ө т ө т, к ү л ү м с ү р ө п баарына, Мен жашаймын ыйлап коюп жашына. Айта албастан, алдантайдым кусада, “Кечиргин”деп жалынамын кудайга.
Суктанамын асмандагы жылдызга, Жыбырашып, жарык берип жылмайса. Салыштырып мен ө з ү мд ү негедир, Жарык берип, жалгыз турган ал айга.
Антсе дагы бактылуумун жанганыма, Жакындарым мени колдоп турганына. Бирок менин жан д ү йн ө мд ү т ү ш ү нч ү , Эчким жок деп таарынамын жаш балача.
Алсыз болуп акылмдан адашам, Эрксизмин да кыйналамын сагынсам. Аргасыздан ыйлап алам чыдабай, Кээде олтуруп калем менен ыр жазам.
Келечекке, жакшылыкка умтулуп, Жашап жатып калам кайра тумчугуп. Ж ү р ө к ооруткан бул дартым ды эстесем, Кетким келет бул жалганда