ისევ მარტო დავრჩი,
ისევ მე და ჩემი ფიქრები,
ჩემი ოცნებები,ფანტაზიები,
გაქრა და ირგვლივ შავი ფერი გახდა.
უაზროდ ვზივარ დიდ ოთახში,
დიდ მაგიდაზე,ქაღალდების გროვა,
ისევ ვიღებ ახალ ფურცელს,
და ვიწყებ უაზროდ "ლექსის" წერას.
მოუსვენრობა მკლავს,
თითქოს რაღაც ან ვიღაც მაკლია,
ვცდილობ მოვიშორო შენზე ფიქრები,
ამაშიც რომ არ მიმართლებს.
გახსოვს?შეგპირდი ლექს დავწერდი შენთვის,
დავწერე მაგრამ დამაგვიანდა,
თუმცა ეგეც არაფერი,ვიცი ნახავ,
და პირობაც შესრულდება.
იცი? ვნანობ,ყველაფერს ვნანობ,
შენ დაგკარგე,უშენოდ მწარეა,
ბევრ რამეს მივხვდი,მაგრამ არ შემიძლია,
იმდენად სულელი ვარ ვერ გთხოვ პატიებას.
ვიცი ცუდი ვარ ყველანაირად,
ისიც ვიცი რომ არაფერს ვნიშნავ შენთვის,
მაგრამ იცი რა?
მიყვარდი მიყვარხარ და მეყვარები