Илтимос охиргачаса окинг..❗❗❗
Қўнғироқ
чалиниб,
учинчидарсдан чиққан Дилбар
шошилганча зиналардан туша
бошлади. Онаси билан бозорга
боришга келишиб қўйишганди,
бутунлай ёдидан кўтарилибди.
Шошилганча энг охирги
зинапояга оёғини қўйганини
билади, саҳарлаб ёғиб берган
қор музлаб қолган экан, ўзини
бошқаролмай қолди. "Вой”
дедию кўзларини чирт юмиб
олди. Сирпаниб, йиқилиши аниқ
эди. Яхшиямки, қайдандир
келган бақувват қўллар тутиб
қолди қиз билакларини. Кўзини
очдию "Хайрият!” деб юборди.
Сўнг қаршисида ўзига
жилмайиб қараб турган
нотаниш йигитга кўзи тушиб,
дув қизариб кетди.
– Эҳтиёт бўлинг, ер сирпанчиқ, –
йигит шундай дея тепага чиқиб
кетди. Дилбар бир зум
каловлани