მომენატრე... ძალიან მომენატრე... მართალია 2-3 დღეა რაც დაგემშვიდობე და უკვე ძალიან მენატრები... დე, დედა, დედუკა, დედიკო, დედუცი... ეს სიტყვები ყურში ჩამესმის... ეხლა არაფერი მინდა დე... არც გარეთ გასვლა და მეგობრებთან ერთად გართობა... არც კარგი ზმანი მინდა... არც დასასვენებლად არ მინდა წავიდე... შენი ჩახუტება მინდა დე... მენატრები... იცი რა მენატრება? სახლში რომ მოვიდოდი და თბილად რომ მიხუტებდი დე... არ ვიცი ესე 10 დღე გავძლებ თუ არა... მიყვარხარ დედა... შენთან მინდა... მინდა დრო გაჩერდეს და არასოდეს გავიდეს ის ერთი წამი... საღამოს რომ მოვიდოდი გვიან და მეჩხუბებოდი ხოლმე აი ის ჩხუბი მენატრება დე... სახლში შენს მოსვლამდე რომ წუთებს ვითვლიდი იი ის მომენტი მენატრება... არ ვიცი რა მეშველება...
- მამიდა მამას ვუყვარდი? - რათქმაუნდა მამიდას სიხარულო - აბა მაშინ რატომ გაფრინდა ცაში? _____________ აი ამ ორ წინადადებაზე ვფიქრობ მთელი დღეა ბავშვს პასუხი ვერ გავეცი ენა ჩამივარდა ღმერთო შენ გაგვიზარდე დიდი და ჯანმრთელი ნიკოლოზი რომ მამამისმა ამ ქვეყნად თუ არა იმ ქვეყნად მაინც იამაყოს მისით...
ვზივარ და ვუყურებ თუ როგორ ასკდება ნაპირს ტალღები... ვფიქრობ... ვფიქრობ იმაზე თუ რა მოხდება მომავალში... ან თუნდაც რა მოხდა წარსულში... წარმოვიდგენ იმასაც რომ ზღვა რამდენ საიდუმლოს ინახავს... ის ჩემი მესაიდუმლეა... თითქოს ხმაურიანია... მაგრამ ყველაზე ჩუმია... ტალღები ბობოქრად ასკდება დიდ ქვებს... თითქოს მეჩხუბება... თითქოს მარიგებს ჭკუას მაგრამ ვაი რომ მე მისი არ მესმის... დავფიქრდი და ვხვდები რომ ზღვა ვერასდროს გასცდება ნაპირებს... ის ადამიანს ჰგავს... მას ადამიანივით შეუძლია გაბრაზდეს და ორ დღეში დაწყნარდეს... მაგრამ არა ადამიანი ზღვას ვერასოდეს დაემსგავსება რადგან ჩვენ ადამიანებს არ შეგვიძლია საიდუმლოს შენახვა... თუმცა როგორც ადამიანებს ასევე ზღვასაც აქვს თავისი მინუსები... ტალღები აჩქარდ