ამაოდ ელოდნენ დახმარებას 45 წუთის განმავლობაში.
იდგნენ უკუნ სიბნელეში, შიშით და იმედით სავსენი.
იმედით, რომ აღარ წვიმდა და წყალი დაიწევდა.
იმედით, რომ მაშველები მალე მოვიდოდნენ.
იმედით, რომ ღმერთი არ გაწირავდა.
ივლიტა საოცრად მშვიდი ყოფილა. არც გამკვირვებია.
თავისი ფორიაქით გარშემომყოფთ არ შეაწუხებდა.
იდგა სახლის სახურავზე და ლოცულობდა.
მამაოს შვილს ბავშვობიდან გაძლიერებული ჰქონდა რწმენა.
სასოწარკვეთილებას არ მიეცემოდა.
მშვიდად იყო კიდევ ერთი მიზეზის გამო, გვერდით დათო ჰყავდა.
მერე რა, რომ ცურვა არ იცოდა.
მთავარია, დათო გვერდით ჰყავდა.
დათო, რომელიც მის გამო მთებს გადადგამდა, არ დათმობდა, გამოსავალს იპოვიდა, შეუძლებელს შეძლებდა.
მერე კი ...
მერე უცბად მოვარდნილმა წყალმა ყველაფერი წა