Әнием көтә...
Туган нигеземдә әнием көтә
Тәрәзәдән алмый күзләрен.
Яулык очы белән яшен җыеп,
Үз алдына сөйли сүзләрен;
"Кызым, балам-бер кызчыгым минем,
Бигерәкләр сине сагындым.
Күңелкәең бәлки сизенер дип
Бүләк яулыгыңны ябындым.
Син яраткан балан бәлеше дә
Мичтә инде, тиздән өлгерә.
Син кайтуга маяшымны кичә
Пешердем мин йөгерә-йөгерә.
Сагышларга салма мине кызым,
Борчуларга салма йөрәкне.
Кайтып күрен инде күзләремә
Аңла , зинһар , минем теләкне!"
Эх, әнием кайтыр идем дә бит
Атлап түгел, очып яныңа...
Төшләремдә генә көтәсең шул,
Тынычлыклар тапмый җаныңа.
Эх, әнием яннарыңа синең
Өзелепләр килә кайтасым.
Сабый чакларымны искә алып
Кочагыңа сыенып ятасым.
Уянасым килми кайчагынд