Yarim tun. Soat 03:30 lar chamasida yigitning telefoni jiringladi. Telefonni ko'tardi, undan onasining ovozi eshitildi. "Oyi, yarim kechasi telefon qilishingiz shartmidi? Ertalab gaplashsak ham bo'lardi",- asabiylashayotganini bekitolmadi u. Ög'lining bu gaplarini eshitib onaning yuziga köz yoshlari yumaladi, shashti tushgan bo'lsada yig'lamsirab javob berdi: "Bundan roppa-rosa 30 yil oldin shu soatda sen ham meni bezovta qilganding. Tug'ilgan kuning bilan bolajonim....
Seni sevmayman, meni öz holimga qöy, -dedi yigit yig'layotgan qizga. Qiz yigitni toshbag'irlikda aybladi, undan nafratlanishini aytdi. Qiz burilib tez-tez yurib ketarkan yigit uning ortidan mahzun termulib qoldi. Yigit u b-n boshqa körishmasligini bilardi. U og'ir xörsinib qöydida mashinasiga ötirib tög'ri onkologiya markaziga bordi. 2- qavatda joylashgan vrach xonasiga kirdida stolida öychan ötirgan doktorga qarab shunday dedi: "Men tayyorman". Doktor örnidan turib yigitning yoniga keldi. Qölini uning yelkasiga qöydi: "Bardam böl uka, hammasi yaxshi böladi, inshoolloh".. Yigitni jonidan ortiq sevadigan qiz yigitning sönggi vaqtda nega bunaqa bölib qolganligi sababini bilmasdi. Yigit kasalli