-Հայրի՛կ, կասե՞ս, թե ի՞նչ բան է ընտանիքը,-սեղանի մոտ դպրոցական տետրի վրա կռացած տղան ուղղեց մեջքն ու մատիտի ծայրը շրթունքին հենելով` դիմեց տուն մտած հորը։
Հայրը համազգեստի պիջակն աթոռի հենակներին կախեց ու նստեց որդու կողքը։
-Ընտանիքը, տղա՛ս, ճիշտ ու սխալի, արդարի ու անարդարի, չարի ու բարու հարթակ չի, ընտանիքը` շատ կողմերով իրարից տարբեր մարդկանց միությունն է, որտեղ բոլորն ավելի շատ սիրում են միմյանց թերությունները, քան առավելությունները, որտեղ մեկի ցավը բոլորի ողբերգությունն է, հաջողությունը բոլորի երջանկությունը։ Ընտանիքը սեր ու խնամք է քեզանից մեծի ու քեզանից փոքրի նկատմամբ։ Ընտանիքը տատից հարսիկին, նրանից էլ թոռնուհուն անցնող խոսքկապի մատանի է, պապից որդուն, որդուց էլ թոռանն անցնող արժանա