Писаре ба сафари дуре рафта буд ва моҳҳо бу, ки азу хабаре набуд. Модараш дуо мекард, ки у солим ба хона бар гардад. Ҳар руз ба теъдоди шумораи хонаводааш нон мепухт ва як нони изофаҳам мепухт ва пушти панҷара мегузошт то, ки рузии ягон роҳгузари гурусна шавад. Ҳар руз як марди кузапуште аз онҷо мегузаш ва нонро мегирифт ва ба ҷои ташакур кардан мегуфт: Ҳар кори баде, ки бикунед бо шумо мемонад ва ҳар кори неке, ки мекунед ба шумо боз мегардад. Ин моҷаро ҳар руз идома мекард то оне, ки рузе зан аз гуфтаҳои марди кузапушт нороҳат ва ранҷида шуд ва бо худ гуфт: У натанҳо шукр намекунад балки ҳар руз ин ҷумларо ба забон меорад. Намедонам манзураш чист?. Як руз зан аз гуфтаҳои марди кузапушт ком