საღამოს როცა სულ ყველას სძინავს, ხიდთან ვხვდები პატარა გოგოს. მას გონია რომ იგი მიყვარს, მე მხოლოდ მისი სახელი მომწონს. ჩემი ტუჩები მის სახელს ხვდება, ის კი კრთის როგორც ჩიტი პატარა. და მე იმ დღეს ვაჩუქე კოცნა, რომელიც კუბოს ფიცრამდე ატარა. მოკვდა ისე, რომ მან ვერ გაიგო, რომ მე ის მომწონდა და არ მიყვარდა. მაგრამ მე მაინც იმის საფლავზე, ლამაზი ყვავილთა კონა დამქონდა, ერთხელ როცა საფლავის ქვასთან, ყვავილი დავუდე,ჩემთვის დაკარგულს, ბრწყინავი ცრემლი შევნიშნე თვალთან, ალბათ ტიროდა წარსულს სიყვარულს. მე მაშინ ვიგრძენი გულში ტკივილი! და გამახსენდა თვალები მისი! მივხვდი რომ მას ვერ დავივიწყებდი და ვერ შეცვლიდნენ თვალები სხვისი და მე იმ დღიდან სხვა გოგო მძულდა! დროს მე მივყავიდი