წვიმს...მე კი ამ წვიმაში შენს პორტრეტს ვხატავ.. იღიმი...შენი ღიმილი ისეთივე ჯადოსნურია ტილოზე როგორ ცხადში... ლოყაც ისევე გეჩუტება ღიმილის დროს როგორც ცხადში და ეს მეტ ხიბლს გმატებს რატომღაც... ისე გელოლიავები ხატვის დროს თითქოსდა მეშინია არ გაგანაწყენო... ჩემო მაისის ვარდო..ჩემო მშვენებავ...ის იყო გავიფიქრე და ამ დროს ჩემს მხატვრულ სამყაროში შემოფრიალდი როგორც პეპელა და შენი მომაჯადოვებელი ღიმილი მაჩუქე... გული პატარა ბიჭივით ამიჩქროლდა... ის დრო გამახსენდა რომ გაგიცანი..გული მაშინაც ასე მიცემდა..თითქოსდა ჩემგან გაქცევაც ლამობდა ოხერი გული, რომ სამყაროსთვის ბედნიერება ეცნობებინა... ეყვირა..ნახეთ ვინ ვიპოვნეო... მიუწვდომელი და მაინც ჩემიო... ახლაც ყვირილი მომინდა...მინდოდა ყველასთვის სახეში