ვინც ღმერთს განუდგა, ვინც კაცთათვის არ აღასრულა ის, რისი აღსრულებაც ძალუძდა, ვინც ღვთის შვილს განსაცდელში ხელი არ გაუწოდა – იგი ლაჩარია, მან თავისი თავი მარტოობისათვის გასწირა, თუ შენ არ გინდა კაცი, არც კაცთა უნდიხარ შენ და და ხვედრი შენი – მომწყვდეული ნადირის ხვედრი არის” – ასე დაწყევლა დათა თუთაშხია აღელვებულმა იასე ბერმა.
დათა თუთაშხია…
მაინც ვინ არის ის?!
აბრაგი თუ რაინდი?!
რატომაა, რომ ჩვენს დროში გვხიბლავს მისი სიმართლე?! რატომ არის, რომ მართალ კაცს ბევრი ვერ უგებს. ყველაზე დიდი საუნჯე ხომ მოწყალებაა. მოწყალება, რომელსაც მთელი ცხოვრება გასცემდა დათა. გასცემდა და სამაგიეროს არ მოელოდა. არც ”დაფნის გვირგვინი” უნდოდა და არც ”სამეფო ტახტი”. მისი საქმენი მასზე მეტყველებდნენ. მისი ზნეობა