Samarqandda Ulug‘bek ko‘zyoshiga cho‘mdim men, Lavhul Mahfuzni o‘ylab, Haq amriga ko‘ndim men. Yer usti boyliklarin tortar ekan yer osti, Xizr yoniga nodir xazinamni ko‘mdim men. Yana tonglar otib kun kulgaymi- kulmagaymi, Kimni boy berdi dunyo, bilgaymi- bilmagaymi? Sayyoralar yuz yilda yozarkan bir dasturxon, Bunday mehmon ming yilda kelgaymi- kelmagaymi? Yurt boshiga tosh tushsa, Yurtboshiga tegar tosh, Yurtdoshidan tosh uchsa, Yurtboshiga tegar tosh. Mana, toshyuraklar ham eridi sel-sel bo‘lib, Mana, ko‘zi qizarib, yelka silkib egar bosh. Registon maydonida tush ko‘rganday yurdim men, Uyg‘onay deb yuzimga ko‘zyoshdan suv urdim men. Shohizinda yonida farishtaday oqsoqol “Yetim qoldim, ota