Vada. (xikoya)... Shifoxonaga yurak xurujini boshdan ötkazgan 22 yoshlar atrofidagi qizni olib kelishdi. Ahvoli og'ir edi. Qiyin operatsiyadan keyin uni jonlantirish bölimiga olishdi. Men amaliyot ötardim shu shifoxonada. Soham kardiologiya bölganligi uchun Malika (uning ismi shunday edi)ning ahvolini örganishim mumkin böldi. U juda chiroyli qiz edi. Közlari betobligidan bölsa kerak, mungli boqardi atrofga. Uni alohida palataga ötkazishgach u bilan gaplashishga urindim. U unashtirilgan, 15 kundan söng töyi bölishi kerak ekan. U qallig'i haqida shunday mehr bilan gapirardiki, uni qattiq sevishi sezilib turardi. "Ota-onasi töyimizga qarshi, u kishi esa mening kasalligimni bila turib uylanyapti
Farishta insonga savol beribdi:– Xohlaysanmi senga o‘tgan hayotingni ko‘rsataman?– Ha, juda ham…Farishta insonni yuqoriga olib chiqibdi va u o‘z hayot yo‘lini ko‘ribdi; unda ikki juft iz doim yonma-yon ekan.– Men bilan doim birga yurgan kim edi, deb so‘rabdi inson.– Bu men edim, debdi farishta, men senga har on hamrohlik qilganman.– Unda nega ba’zan bir kishining oyoq izlari qolgan? – hayron bo‘libdi inson.– Unda hayotingdagi eng qiyin paytlardan o‘tayotgan eding…– Demak, eng qiyin vaqtlarimda sen meni yolg‘iz qoldirgan ekansan-da! Nega!? Qanday qilib!? – insonning jahli chiqibdi.– Yo‘q, men seni qiyinchiliklardan qo‘limda ko‘tarib o