Аё модар, ба номи туст оғозе, ки ман дорам, Зи хайри ҳар дуои туст парвозе, ки ман дорам. Ба ёдат гар намозе оварам, эй қиблаи уммед, Туйӣ, танҳо фақат ту, маҳрами розе, ки ман дорам. Зи файзободи рӯзи зиндагият ваҳ чи хуш будам, Зи меҳрат сабз гашта ҳар чи эъҷозе, ки ман дорам. Чунон танҳо зи баъди марги ҷонсӯзи ту ман мондам, Кӣ бардорад дигар, кӣ шеваву нозе, ки ман дорам? Чи ҳайронам миёни чор ғамдевори ин дунё, Набишнида касе фарёду овозе, ки ман дорам. Ҳамехонад суруди аллаатро бо дилам якҷо, Кунун Хумбобрӯди мулки Дарвозе, ки. ман дорам