Достор мен силер менен эне менен баланын ортосундагы сезимди айтып бергим келет... Эне - бул тоодой бийик, кундой мээрим токкон, айдай карангыда нур чачкан адам болсо, ал эми бала анын асманда каалгыган ак булуту, кун нурун чачканда анын нуру, асманда ай чыкканда жанында жайнаган жылдыз сымал. "Балам, балалуу болгондо билээрсин" деген накыл кепке чындыгында ынанып отурам. Ар кун сайын баламдын жанында, жадакалса ар бир саат, мүнөт, секунд сайын анын дем алганын угуп, таттуу кулкусун угуп, жаны онорлоруно дагы-дагы кубо болгум келет. Аргасызмын... отура берүү да болбойт, иштейин деп айылда ишенимдуу ата-энемдин колуна кал