Bir gün bir mələyi cənnətdən dünyaya göndərirlər... Dünyadan bizə tükənməyən və ən gözəl olanı gətir deyə.
Mələk bütün gün gəzdi düyanı, cənnətə qayıtmağa hazırlaşanda bir gül bağının üstündən uçurdu. Həmin bağdaki, güllərin ətri onu cəlb edir. Bağa enir və Mən bu güllərdən cənnətə aparacağam deyir, bu güllər o qədər gözəl və ətirlidir ki, dünyada ən gözəl şey bu güllərdir deyə düşünür.
Gülləri götürüb qanad çalıb qalxanda elə bu an çəmənlərin içində bir körpə görür. Uşaq öz təbəssümü ilə anasının gözlərinə baxır. Gözlərində ki qığılcım və üzündəki təbəssüm o qədər gözəldir ki, Mələk yox yoxxx bu çox gözəldir mən bu körpənidə cənnətə aparacağam deyir.