Бир бадавлат йигит кўчадан ўтиб кетаётса,
ингичка овози билан одамлардан садақа
сўраётган кичкина, нимжонгина қизчага кўзи тушибди. Қизалоқнинг абгор
аҳволидан кўнгли
бузилибди-ю, дарров чўнтагига
қўл суқиб, ёнида
борини унга бериб юбормоқни
ният қилибди. Шу заҳоти шайтоннинг овози эшитилибди:
«Сен бу
пулларни осонликча топибсанми!
Бутун мол-
дунёингни садақа қилиб
юборсанг ҳам, бунақа тиланчиларнинг ҳаммасига
ёрдам беролмайсан.
Қўявер, Худо бунинг
пешонасига шунақа
тақдир битган!». Йигит қизчага
кўп қатори арзимаган бир неча чақа берибди-ю, йўлида
давом этибди. Кечқурун оиласи
билан тўкин
дастурхон атрофида ўтирганида,
«уни эмайман,
буни эмайман», дея тансиқ эгуликларн