Ösha kuni telefonim juda ko'p va uzoq jiringladi. Kechasi bilan uxlamasdan odnoklassnikida o'tirganim uchun közimni ochishga erinib, uxlashda davom etdim. Lekin telefon qayta- qayta bezovtalanaverardi. Uyqisirab telefon ekraniga qaradim, eng yaqin do'stim - Shahruz. Göshakni ko'tarib javob berdim: "Allo, qalaysan?" Jimlik. U javob bermasdi. "Allo, Shahruz, tinchlikmi? Allo!" Yana jimlik. U mening eng qadrli do'stim bo'lganligi uchun xavotir ola boshladim. "Allo.. allo ..." Uzoq jimlikdan keyin uning qayerdasan og'ayni, degan ovozini eshitdim. "Uydaman, tinchmisan? Nima gap?" "Ha, tinchlik. Hozir ko'chaga chiqa olasanmi?" "Ha, albatta qayerga borishim kerak?" Uyimdan 150 km uzoqlikdagi adress