"მეტროს გადასასვლელში ზის გაურკვეველი ასაკის ქალი. დასვრილი თმებით, დახეული ტანსაცმლით და მწუხრაებით დახრილი სახით. გამვლელი მოქალაქეები მას ხურდას უყრიან. თან ქალს ხელში უკავია უტყუარი "არგუმენტი" იმის სასარგებლოდ, რომ მას ფული აუცილებლად სჭირდება. მას უჭირავს მძინარე ბავშვი. ბავშვს დასვრილი ქუდი ახურავს, რომელიც ოდესღაც თეთრი იყო. გადასასვლელი საკმაოდ ხალხმრავალი ადგილია და შესაბამისად ხურდასაც ხშირად იმეტებენ. მე ერთი თვის განმავლობაში ვაკვირდებოდი ამ ქალს და დაახლოებით ვხვდებოდი ვისთან მიდიოდა ფული, რომელსაც ხალხი იმეტებდა. რამდენი ცუდიც არ ილაპარაკონ, მაინც თვალში საცემია ის, თუ რაოდენ თანამგრძნობია ჩვენი ერი. მე ერთი თვის განმავლობაში თითქმის ყოველ დღე გავდიოდი ამ გადასასვლელს, მაგრამ