Бир куни Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳуни онаси: «Эй Абу Ҳурайра!» деб чақириб қолди. Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу: «Лаббай!» деди-ю, овози онасининг овозидан бироз баланд бўлиб кетганини сезиб, истиғфор айтишга ўтирди. Кейин бозорга бориб, иккита мамлук қул сотиб олиб, мазкур гуноҳига тавба сифатида уларни Аллоҳ йўлида озод қилди. Бизларнинг ҳолатимиз қанчалик аянчлик-а?! 😔😔😔