მეზმანა, თითქოს სული დავლიე და დავასრულე ცხოვრება ჩემი,
გვერდს ამომიდგნენ ანგელოზები და გამაქროლეს ზევით,სულ ზევით.
დიახ,თან მახლდნენ ანგელოზები, წესი ყოფილა თურმე ამგვარი,
ცისფერ მანტიით გამოწყობილან და მომყვებოდნენ როგორც ამქარნი.
სიკვდილ-სიცოცხლის ანგელოზები მიმაცილებდნენ უსწრაფეს ძალით,
როს მივაღწიეთ ცის სასუფეველს,სწრაფად გაიხსნა საუფლოს კარი.
აქ მიმატოვა იმ ანგელოზმა,რომელიც თურმე სიცოცხლის იყო
და ჩემი სულიც მთლად მოფარფატე სუმთლად მიენდო სიკვდილსაც თითქოს.
ვხედავ კარს იქით მოსჩანს სამყარო,საუცხოო და თვალის წარმტაცი,
ენა ვერ აღწერს უფლის იმ წალკოტს სავანე გახლდათ მზისა სადარი.
ვხედავ,საოცარ სინათლესა და ვგრძნობ საუცხოო სითბოს,სიამეს,
თვისკენ მიზიდავს ვიღაც თეთრწვერა, მის თვალში ვხედავ