ისე არაფერი მყვარებია, ტყეში კაკბები რომ კრიახობენ.
ისე არაფერი მძულებია, როგორც რეგვენებთან სიახლოვე.
ისე არასოდეს მიცინია, როცა დამაბრალეს გულცივობა.
ისე არასოდეს მიტირია, როცა ბედი ავ კაცს უცინოდა.
ისე არაფერი მენანება, როგორც ეზო, ჯაგით გაღობილი.
ისე არავინ არ მებრალება, როგორც მაძღარი და კმაყოფილი.
ისე არაფრისა მეშინია, როგორც ცოცხლად სულის დალევისა.
ისე არაფრისა არა მჯერა, როგორც დედის ტკბილი თვალებისა.