უშენობისგან დაწერილ ლექსებს, შენზე ფიქრებში ნათევ ღამეებს, მონატრებისგან თვალს მომდგარ ცრემლებს, ცაში ახედე გაგიმხელს მთვარე. ისე შორსა ხარ შენ ახლა ჩემგან აღარც კი მჯერა შევხვდებით სადმე, გვერდით ჩავუვლი შენს სახლის კარებს, სიხარულისგან სუნთქვას ვიჩერებ. რამდენი რამე გადაგვხდა ერთად, მაგრამ წახვედი,დამტოვე კენტად, ასეთი ყოფილა ბედისწერა, საერთო საბანი ჩვენ ვერ შეგვიკერა. შენზე ფიქრმა, ოცნებებმა დამაწყებინა წერა, მონატრებამ გულში ჩამისახლა სევდა, დარდი ვერ მომიკლა დალევამ და მოსაწევმა, დამიმეგობრა მხოლოდ ცივმა ნოემბერმა. იქნებ მითხრა მაინც რით ვუშველო თავს, თუმცა რას გეკითხები,შენ ხომ გვერდით სხვა გყავს... ჩემთან ყოფნის სურვილი არ გქონია როგორც ჩანს. იქნებ გიყვარდი,იქნება არა, უკვე არვიცი თა