Худодан сорардим, унга караб жилмайганимда, кулгим сохта болмасин деб. Тилимни эхтиёт килдим, ундан бошкани эркаламасин деб. Юрагимга ялиндим, ундан бошкани севмасин деб. Кузларимга уктирдим, ундан бошкага карама деб. Оёгимни кишанладим, ундан бошканигн ёнида юрмасин деб. Кулларимни тийдим, ундан бошкани кучмасин деб. Узимни назорат килибману - кулгисини, юрагини оёгини, кулларини, тилини...АФСУС, енди кеч...!