Ժամանակի հետ սովորում ես ,որ երջանկությունդ հիշողություններիդ մեջ է.
Սովորում ես ամեն ինչ անդառնալի բաց թողնել որովհետև այն ամենը ինչ կա ,դա ժամանակին է պատկանում ,հիշողությունն է միայն մերը ...
Հասկանում ես ,որ վատագույն ողբերգությունը դա սեփական անտարբերությունն է ,մի բան ,որը քեզ միշտ ստիպում է ափսոսալ .
Սովորում ես ,որ տառապանքները դասեր են ,որոնք քեզ այն ամենն են սովորեցնում ,որոնք ոչ-ոք երբեք չի սովորեցրել.
Սովորում ես ,որ ցավը հաշվարկններից դուրս է ,և այն կշիռ չունի .
Սովորում ես կարևորագույնը ՝ ցավը ընկեր է ,որ քեզ ստիպում է հասականալ ,որ դեռ ողջ ես ....
Սովորում ես ,որ կյանքում պետք է լինել լավ դերասան ,որովհետև ի վերջո բոլորն են խաղում .
Ծանրագույնը այդ ամենի մեջ անկեղծությա