Մամ ջաաան կներես ինձ , կներես տղուդ , որ իր խոստման տերը չեղավ : Բանակ գնալուց քեզ խոսք տվեցի անպայման վերադառնալ , կներես ինձ ետ չգալուս համար , կներես որ աչքդ ճամփին թողեցի , կներես աչքերդ արցունքով լցրեցի : Ինչ անեմ մամ , դու ինձ կհասկանաս , չէի կարող թողնել հայրենիքս ու հողս անտեր , պետք է կռվեի , պայքարեյի , որ դուք հանգիստ քնեք ու Ազատ լինեք : Գիտեմ , այդ չարաբաստիկ օրը սրտիդ վկայել էր , որ տղեդ սահմանին կռիվա տալիս : Ինչ անեմ մամ սենց ճիշտ էր , հավատա պարտքս արժանի կատարեցի քո ու հայրենիքիս առաջ: Այստեղ շաատ մարդիկ կան ծանոթ ու անծանոթ , որ ինձ անունով չեն կանչում , այլ կանչում են հերոս , արժանի հայորդի : Ափսոս որ այդ մարտը ավարտվեց իմ մահով , ափսոս , որ հիմա այդտեղ չեմ : Մամ իմացի դո