ემიგრანტობას გაუძლო
რკინისა გინდა ნერვები,
ჩვენი თავი აღარ გვახსოვს
სხვისა მოვლაში ვბერდებით.
უთენია წამოვდგებით,
მოხუცებს ვუვლით, ვალაგებთ,
აქ ჩვენ არვის ვედარდებით
არცა გვკითხავენ არაფერს,
რამე გვტკივა? წამალიც კი
უჩუმრად უნდა დავლიოთ,
ჩვენი ქვეყნის მონატრებამ ლამის არის
გადაგვრიოს.
გვბატონობენ და ჰგონიათ
არაფრისა ვართ მნახველი,
ვაგლახ, ევროპელსა მონობს
ერთ დროს ამაყი ქართველი.
ჩვენს სანაქებო დიპლომებს,
ობიღა მოჰკიდებიათ
უდიპლომოთაც მიგიღებს
აქ მოსავლელად ბებია.
დალაგებას, პამპერსის ცვლას,
სულ არ ჭირდება დიპლომი,
არ მოგწონს და გზა დიდია,
გაგიშვებს და სხვას იპოვის.
სტუდენტობის ლამაზი დრო
წარსულს შერჩა მოგონებად,
მაშინ როგორ ვიფიქრებდით,
ვიქცეოდით სხვის მონებად.
ნ