ძველად ესმოდათ ჩემი
უსიტყვოდ,
ძველად სხვაგვარი იყო ყოველი,
დღეს კი დანების ზურგიდან ჩატყმას,
შეგუებული მუდამ მოველი.
გირტყავენ სადაც მტკივნეულია,
ვინც მეტად გიყვარს ქვეყნად ყველაზე,
გაგყიდიან და ლაპარაკობენ,
რაც მოადგებათ ბინძურ ენაზე.
მე კი უცვლელი ვრჩები ყოველთვის,
მინდა,რომ ყველა გულით გავიცნო,
შეგრძნება მრჩება მუდამ ისეთი,
თითქოს ჩვილი ვარ,არვის არ ვიცნობ.
არ მესმის როგორ უნდა გაყიდო,
კაცი,რომელიც გენდობა სიტყვით
და მის განდობილ საიდუმლოებს,
არენაზე რომ სახალხოდ იტყვით.
სიტყვამ ამიტომ დაკარგა ფასი,
რომ დრო და ჟამი მკაცრად ირწევა,
ნეტავ ვიცოდე,რას ცდილობთ ამით?
ანდა რისი გსურთ ამით მიღწევა?