ტაძარში მხოლოდ ჩვენ ორნი ვიყავით და კანდელებს ვწმენდით.ბევრი საქმე გვქონდა,მაგრამ არ ვჩქარობდით.ძალიან მიხაროდა,რომ ქრისტეს სახლში ვიყავი.ცოტა არ იყოს მიკვირდა,ასეთი სულიერი სიხარული,რადგან ღმერთისთვის არც სულიერი სიმშვიდე მითხოვია,არც ბედნიერება,მაგრამ ერთსაც და მეროესაც თავისთავად ვგრძნობდი.საქმეში ისე ვიყავი გართული,რომ დამავიწყდა ერში,რომ ვცხოვრობ.
ნებისმიერი ამქვეყნიური სიხარული წარმავალია და მარადიულია,მხოლოდ რწმენა,რომელიც დროთა განვალობაში მეტად ძიერდება მორწმუნეს გულში. არ ვიცი რაზეა დამოკიდებული რწმენის სიძლიერე : სხვადასხვა განსაცდელებზე,მატერიალურ სიდუხჭირეზე თუ ამქვეყნიურ პრობლემებზე,,მაგრამ ერთი ცხადია,რაოდენ მძიმეც არ უნდა იყოს ჩვენი ცხოვრება თუ ის უფლის რწმენით არის სავსე, გა