Левая колонка

Юрий Боровицкий

Поэт. Пишу на белорусском и русском языках.

Последний визит: вчера 21:49

Фильтр

Заметки Увлечения

Юрий Боровицкий

31 янв

Зноу шавялю я губамi... (Юрий Боровицкий) / Стихи.ру

*** Зноў шавялю я губамі, Бы разгубіўся, цяку... Ды са сваімі грахамі Сам ад сябе не ўцяку. Я застаюся сабою... Капае студзень з страхі І спавядае зімою Мне маладыя грахі. Зноў шавялю я губамі, Бы раз...

stihi.ru

Юрий Боровицкий

30 янв

Студзень мыляе губамi... (Юрий Боровицкий) / Стихи.ру

*** Студзень мыляе губамі, Бы разгубіўся, у сне... Ды са сваімі грахамі Ён не ўцячэ ад мяне. Зноў застанецца са мною, Капаць ён будзе з страхі І спавядаць мне зімою Веснія будзе грахі. Студзень мыляе...

stihi.ru

Юрий Боровицкий

29 янв

Калiсьцi жыу тут Ларывон... (Юрий Боровицкий) / Стихи.ру

Будзішча Калісьці жыў тут Ларывон Па прозвішчу Бравіцкі. Вайсковым пісарам быў ён, Мой родзіч, мабыць, блізкі. Настаўнікам у школе быў, Парафіяльнай школе. Ён хлапчукоў у ёй вучыў І сеяў бульбу ў ...

stihi.ru

Юрий Боровицкий

28 янв

***
Майму вернаму сябру
Міхаілу Ўласавічу Танасіенку
Невыпадковая сустрэча.
Я ехаў да цябе знарок.
"Ну, прывітанне, мой старэча!
Мяне ці бачыш? Як твой зрок?"
"Цябе дык так. Не бачу грошай..."
Ён скажа гэта незнарок.
Стары, сляпы, але харошы,
Хоць рэж апошні агурок.
Бывае рознае сяброўства.
Мы не пілі на брудэршафт,
Не аднаго мы з ім узросту,
Расціў нас не адзін ландшафт,
Але пайду з ім у разведку,
І ён са мною пойдзе ў бой.
Я каву п'ю. Ён п'е таблетку.
Хварэем думкаю - адной.
"Ну, прывітанне, шчыры сябра!
Я ехаў да цябе знарок,
Адчайны, доблесны і храбры,
Гаючы, як вады глыток...
Дык як, Уласавіч, твой зрок?"
23. 01. 2024 г.

Юрий Боровицкий

28 янв

Невыпадковая сустрэча... (Юрий Боровицкий) / Стихи.ру

*** Майму вернаму сябру Міхаілу Ўласавічу Танасіенку Невыпадковая сустрэча. Я ехаў да цябе знарок. "Ну, прывітанне, мой старэча! Мяне ці бачыш? Як твой зрок?" "Цябе дык так. Не ...

stihi.ru

Юрий Боровицкий

28 янв

***
На руках маршчыны – гэта форма,
А таксама – формула душы.
У кагосьці рукі – для пракорму,
А камусьці сказана "пішы".
Толькі вершам цела не пракорміш,
Вось таму і зморшчыны ляглі.
Для кагосьці слова – як праформа,
А маё – заўсёды ад зямлі.
І Айчына для мяне – не форум,
Дзе б умеў я словам гандляваць.
На яе шматлікіх святлафорах
Мне агні чырвоныя гараць.
На руках маршчыны – гэта норма,
А таксама формула душы.
Не пішы ніколі для праформы,
Не рукамі, а душой пішы.
23. 01. 2024 г.

На этом пока всё

Войдите в ОК, чтобы посмотреть всю ленту