«სხეულს, სიკვდილი ეგზავნება არა უადრეს, ვიდრე ნაყოფი მომწიფდება, ანუ, როდესაც ქრისტიანის სული მზად იქნება სხვა სამყაროში გადასასვლელად.
სხვაგვარად რომ ვთქვათ, სიკვდილი, სულის ცხოვრებაში, ცათა სასუფევლისთვის მზადყოფნის ყველაზე უფრო ხელსაყრელ მომენტში იგზავნება. რამეთუ, ცხოვრება რომ არ შეწყვეტილიყო, სული, ცოდვის გამო, უფრო - დაკარგავდა სულიერ სიმდიდრეს, ვიდრე ხელახლა შეიძენდა მას.
სწორედ ამით აიხსნება ის სიკვდილები, რომლებიც «უდროოდ» გვეჩვენება. ყოვლისმხედველი და გულმოწყალე უფალი, ყოველთვის მისი ცხონებისათვის საუკეთესო მომენტში წყვეტს ადამიანის მიწიერ ცხოვრებას.
ზოგჯერ კი პირიქით, ცხოვრების ვადა ხანგრძლივდება, ლოცვითა და სინანულით ადამიანის სულის აღორძინების შემთხვევაში».
არქიმანდრიტი იოანე