Ахмад Зохир дигар таронахои зебояшро ба Шумо
сар намедихад! Инак садои хуби туст ки дар боги хотирахо чойист. Садое ки наздик
басандааст, шоди меофаринад, хушхоливу нишод меоварад, у дар пои он пой мекубанду
ба он замзама мекунанд:
Ту ба як
дашти гул,
Ту ба як
шахри тилои.
Ту ба як
дасти пур аз мењр,
Ту ба як
отифа мемони.
Аммо дарегу дард, ки дигар садои хуби ту хомуш
шудааст, Садои ту дар гулу шикастааст ва фарёде љодуияктро хаффа кардаанд:
Ай дар
садот нармиши борон,
Вай дар
гулут атре бахорон.
Натвогари
таронаи инсон,
Бо
хиљратат ба фасли гиёхон.
Захме
нишаста дар дили як шарм.
Гуфти
агар бањор биёяд,
Таронахо
хохам хонд:
«Агар бахор биёяд, таронахо хохам хонд